اخبار

پاراگلایدر چیست؟

 

پاراگلایدر چیست

 

 

پرواز عملی غریزی در پرندگان و آرزوی دیرینه انسان بوده است . از هنگامیکه انسان خود را شناخت و آسمان و پرندگان را دید ، در حسرت پرواز می سوخت . پس از اختراع پرواز بشر به آرزوی دیرینه خود جامه عمل پوشاند ولی همچنان دور از دسترس عموم یود و افرادی  خاص می توانستند در پهنه آسمان جولان دهند . با اختراع کایت در دهه 70 میلادی ، پرواز جنبه مردمی تری به خود گرفت و انسان خود را به پرندگان نزدیکتر احساس کرد . ولی به دلایلی مانند سختی فراگیری ، حمل و نقل و وزن ، برای همه آسان نبود . اواسط دهه 80 میلادی و با آمدن پاراگلایدر ، بسیاری از مشکلات حل شد و پرواز دیگر مختص افراد خاص نبود . پاراگلایدر ساده ترین و مردمی ترین شکل پرواز در حال حاضر است . یادگیری  آن بسیار ساده و حمل و نقل آن راحت است . دیگر برای پرواز نیازی نیست تا تمام کتابهای ائرودینامیک را از بر کنید و یا زندگینامه آقایان برنولی و ونتوری را بدانید . فقط کافیست اراده کنید تا رویاهایتان به حقیقت بپیوندد و در پهنه آسمان غوطه ور شوید . پاراگلایدر ، پرواز را برای عموم به ارمغان آورد . دیگر برای پرواز ، شغل و تحصیلات شما نقش اساسی را ایفا نمیکنند . فقط کافیست از پس مخارج آن بر آیید . عاشقان واقعی پرواز   که برای تحقق بخشیدن به رویای خود به پاراگلایدر روی میاورند ، نمی خواهند مهندس هوا فضا شوند ، همچون رانندگان که نمی خواهند تعمیر کار خودرو شوند . آنها فقط مایلند پرواز کنند و ساعتی در هوا شناور باشند و به رویایی که در خواب یا آرزوی همیشگیشان جنبه عملی بدهند و همان لذت را در بیداری تجربه کنند . پاراگلایدر آمد تا این خواسته را بدون نیاز به کلاسهای متعدد و خواندن کتابهای قطور عملی سازد و حقاً که موفق هم بود    و امروزه بالغ بر 500 هزار نفر با مشاغل گوناگون در گوشه و کنار دنیا مشغول پروازند . انسان نیز مانند پرندگان دارای انواع و اقسام گوناگون است و هر کدام نسبت به نیاز خود پرواز میکنند . در دنیای پاراگلایدر میتوان پرندگان را به سه دسته کلی تقسیم کرد ، شاید برای کسانیکه این نوشته را می خوانند و می خواهند در آینده پرواز کنند ، دانستن این مطالب خالی از لطف نباشد . اولین گروه ، بی بالان هستند . پرندگانی مانند مرغ و شتر مرغ که هیچگاه پرواز نمی کنند . بی بالان علیرغم میل زیاد به پرواز ، از پرواز عاجزند ولی قادرند ساعتها در مورد آن صحبت کنند . آنها آقای برنولی و ونتوری را بخوبی می شناسند و وقتی در مورد آنها صحبت می کنند گویی دوست صمیمی و یا همسایه دیوار به دیوارشان بوده است . بی بالان اغلب با چنان لغات و اصطلاحات خارجی سخن می گویند که برای درک آن نیاز است همیشه دیکشنری به دست باشید . بی بالان اکثر اوقات کتابی حجیم که به زبانی بیگانه نوشته شده دم دست دارند . بدینوسیله آنها خلاء پرواز را با فرمولهای ریاضی و فیزیک پر می کنند . بی بالان به دلیل عاجز بودن      از پرواز اکثر اوقات از پرواز کردن طفره می روند و آنرا به وقتی دیگر موکول می کنند و با آوردن دلایل بیشمار پرواز را نفی می کنند . نا مناسب     بودن شرایط جوی ، عدم آمادگی جسمی ، نا مناسب بودن بال و یا هارنس و ... از آن جمله اند . بی بالان عموماً در محل فرود تجمع می کنند.گروه دوم ، شبه پرندگان هستند . این گروه همچون کبک قادر به پروازهای طولانی نیستند . شبه پرندگان به دلیل شباهت به بی بالان ممکن است با بی بالان اشتباه گرفته شوند با این تفاوت که هر چند کم ولی پرواز میکنند . در سایتهای پروازی شبه پرندگان را می توان از نوع پروازشان شناسایی کرد . آنها معمولاً اوایل صبح هنگامیکه تنها ساعاتی از طلوع خورشید گذشته و یا عصر هنگام قبل از غروب آفتاب پرواز می کنند . پرواز آنها  از محل برخواست تا محل فرود می باشد . آنها به یک سرش بسنده و از ترمالها گریزانند . شبه پرندگان شایعترین نوع در سایتهای پروازی هستندو با اینکه پروازهای بلند و طولانی ندارند بسیار از پروازهای بلند و ساعتهای مدید در آسمان و پرواز در شرایط سخت جوی سخن می گویند . شبه پرندگان و بی بالان بسیار به هم شبیه هستند به حدی که گاهی اوقات تمیز دادن این دو گروه از هم بسیار مشکل است . البته می توان آنها را از طرز صحبتشان  نیز شناخت . زیرا شبه پرندگان به اندازه بی بالان از اصطلاحات خارجی استفاده نمی کنند ، ولی در عوض صحبتهای حاشیه ای دارند و سعی می کنند نوع کمیاب یعنی گروه سوم را نابود و یا در خودشان حل کنند . ... و اما گروه سوم ، پرندگانی هستند همچون عقاب ، شاهین و دیگر پرندگان بلند پرواز . این گروه با دو گروه قبلی بسیار متفاوت است و براحتی قابل شناسایی هستند . این پرندگان معمولا در آسمان سیر می کنند . در سایتهای پروازی ، اکثر اوقات آنها اولین نفر در پرواز هستند . اغلب در آسمان تنها هستند و به تنهایی سفر می کنند . این پرندگان زیاد در مورد  پرواز صحبت نمی کنند ولی هنگامیکه سخن از پرواز می گویند با چنان اشتیاق و شوری در مورد اطلاعاتشان از پرواز صحبت می کنند که شنونده مجذوب می شود . به علت کمیاب بودن این پرندگان ، در سایت پروازی بسرعت شناسایی می شوند . پرندگان با دو گروه یاد شده در بالا روابط خوبی دارند. این گروه پرندگان آینده را از بین شبه پرندگان شناسایی و جدا می کنند . این پرندگان اگر به بی بالان بیش از حد نزدیک شوند ، خطرناک استزیرا ممکن است از پرواز باز بمانند .

 

تاريخچه پاراگلايدر

اولين قدم ها در جهت شكل گيري پاراگلايدر در دهه 1960 ميلادي توسط ناسا صورت گرفت. در آن دوره براي كاهش آسيب سفينه هاي فضايي به هنگام فرود از چتر استفاده مي شد اين روش تا قبل از اختراع شاتل ها رواج داشت اما در خلال اين مطالعات فعاليت هاي مثبتي در جهت پيشرفت چترهاي اتوماتيك و سقوط آزاد انجام گرفت. تا سال 1985 ميلادي وسيله اي بنام پاراگلايدر وجود نداشت تا اينكه در حدود سال 1986 ميلادي كوهنوردان سوئيسي براي پايين آمدن از كوه از اين وسيله استفاده كردند. البته وسيله اي كه آنها از آن استفاده مي كردند بيشتر به چتر سقوط آزاد شباهت داشت و به مرور زمان به شكل امروزي تغيير شكل داد. پايين آمدن از كوه با پاراگلايدر انگيزه اي شد براي پيشرفت اين ورزش بطوري كه امروزه به ورزشي مستقل در نقاط مختلف جهان تبديل شده است. در اين راستا كارخانه هايي براي توليد اين وسيله بوجود آمد كه در پيشرفت و تكامل پاراگلايدر بسيار بسيار مؤثر بودند.

 

معرفي پاراگلايدر

پاراگلايدر يك وسيله نوظهور پروازي است كه به سرعت در جهان در حال توسعه  مي باشد. اين وسيله ساده ترين و آخرين دستاورد بشر براي پرواز شخصي است. پاراگلايدر هيچ گونه موتوري ندارد و نشست و برخاست آن توسط پاي خلبان انجام مي گيرد. اين وسيله به جهت اينكه وزن و حجم كوچكي دارد و به راحتي قابل حمل مي باشد. سازه بال از نوعي پارچه خاص نايلوني و توسط بندهايي بسيار محكم از جنس كولار تركيب يافته اند كه توسط يك قفل فولادي بنام كارابين به هارنس كه همان صندلي و در بر گيرنده خلبان است متصل مي شود. اين وسيله نسبت به ديگر وسايل پروازي بسيار ارزانتر است و طول دوره آموزش كوتاه و مفرحي دارد. اين وسيله با استفاده از جريان هاي هواي صعودي كه پرندگان شكاري و گونه هاي خاصي از حشرات هم از آن استفاده مي كنند ، بهره مي برد و خلبان پاراگلايدر را قادر مي سازد به دور از دغدغه و صداي موتور ساعت ها با استفاده از انرژي پاك باد به پرواز درآيد و كيلومتر ها مسافت طي كند.پاراگلايدر هيچ گونه اسكلت داخلي ندارد و تنها اجزاي شكا دهنده آن بند ها و پارچه بال است كه مانند يك تشك بادي هنگامي كه در معرض جريان هوا قرار مي گيرد از طريق سلول هايي كه براي ورود هوا تعبيه شده اند. متورم مي شود و بال آماده پرواز مي شود.

 

معرفي ورزش پاراگلايدينگ

پرواز با پاراگلايدر زيباترين و لطيف ترين نوع پرواز شخصي را كه روياي ديرينه بشر را تحقق بخشيده ايجاد نموده است. خلبان به آرامي از سطح شيب دار كوه به سمت پايين مي دود و با حالتي به شكل سر خوردن در آسمان از كوه جدا مي شود و خلبان براي شروع پرواز احتياجي به انجام سقوط آزاد و يا پرش از صخره ندارد. نشست و برخاست با پاراگلايدر به نرمي و آرامي برابر با توان بدني خلبان براي دويدن است و نكته اينكه هنگام پرواز به هيچ وجه حالت ترس از افتادن به انسان دست نخواهد داد و اصلاً قابل مقايسه با بالا رفتن از كوه و يا وحشت نگاه كردن از بالاي يك ساختمان بلند نيست.

 

امنيت ورزش پاراگلايدينگ

پاراگلايدر در عين سادگي حاصل آخرين دستاورد بشر در بكارگيري علم آيروديناميك براي پرواز شخصي مي باشد و در صورتي كه خلبان از تجهيزات مناسب و كامل استفاده نمايد، عامل ريسك را به حداقل خود تقليل داده است. از ديگر فاكتورهاي مهم امنيت، مربي پرواز است. وجود يك مربي با تجربه و دلسوز كه همواره در كنار هنرآموزان خود باقي بماند بزرگترين عامل در حفظ امنيت پرواز محسوب مي شود به شرط آنكه با بكارگيري رهنمود هاي او از هر گونه تكروي در اين ورزش پرهيز شود. ضمن اينكه مبادرت به ورزش هاي هوايي مستلزم دانستن پاره اي از علم آيروديناميك و هواشناسي مي باشد چرا كه علوم مربوط به جو كره زمين و پيش بيني آن كه مادر طبيعت نام دارد يكي از پيچيده ترين علوم زمان محسوب مي شود.

 

گروه سني ورزش پاراگلايدينگ

ورزش پاراگلايدينگ سراسر نكته و ظرافت است. پرواز با پاراگلايدر قدرت و جسارت خاصي را طلب نمي كند ، به شرط آنكه شما در سلامت جسمي و وضعيت روحي خوبي باشيد مي توانيد از سن 10 سالگي تا بالاي 80 سالگي پرواز كنيد.

 

چگونگي ورزش پاراگلايدينگ

- به طور معمول براي اينكه بتوان در يك محل بوسيله پاراگلايدر پرواز كرد ، لازمه آن يك سايت چند صد متري براي شروع پرواز است كه براي انتخاب آن فاكتور هاي امنيتي و كاربردي بسياري را بايد لحاظ كرد كه باعث محدوديت براي انتخاب ارتفاع مورد نظر مي شود و ممكن است در يك منطقه وسيع كوهستاني سايت مناسب پرواز يافت نشود و گاهي خلبانان پاراگلايدر مجبورند صدها كيلومتر از محل زندگي خود براي استفاده از يك سايت مناسب مسافت طي كنند.

- محل سايت بايد رو به باد و داراي جاده دسترسي به قله باشد ، همچنين در صورتي كه محل فرود دره اي باشد و يا در مجاورت عارضه اي مانند كوه و يا تپه قرار داشته باشد ، باد را از مسير خود منحرف و يا آشفته مي سازد و پرواز را در اين شرايط ناممكن و يا بسيار خطرناك مي سازد.

- شكل ديواره و وجود يك فضاي باز براي فرود و فضايي مسطح در روي قله با شيب ملايم براي گستردن وسيله پروازي از ديگر ملاك هاي يك سايت خوب مي باشد.

- ايران به لحاظ اقليمي با توجه به وجود بادهاي مناسب منطقه اي ، عوارض طبيعي و دشتهاي باز در مجاورت كوه ها ، بستري بسيار مناسب براي ورزش هاي هوايي محسوب مي شود. با وجود اينكه يافتن ارتفاعي مناسب براي انجام اين ورزش آسان نيست. ولي در كشور ما در تمامي شهرستان ها سايت هايي توسط اساتيد و علاقه مندان اين رشته ورزشي شناسايي و مورد استفاده قرار گرفته اند. ورزش هاي هوايي نزديك به دو دهه است كه در ايران رواج يافته و در طي چند سال گذشته ورزش پاراگلايدينگ مورد توجه جوانان قرار گرفته و تقريباً در بيشتر شهرهاي كشور رشد چشمگيري داشته است.

 

 

کمیته ورزشهای هوایی استان قزوین